Αρχική > Κοινωνικά > ”Όταν δεν έχεις σημασία”: Συγκλονιστικό άρθρο από παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων

”Όταν δεν έχεις σημασία”: Συγκλονιστικό άρθρο από παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων

Πώς είναι η ζωή όταν τα παιδιά ομοφυλόφιλων ζευγαριών δεν έχουν σημασία1_8_2015_gay8201_s878x555

του Robert Oscar Lopez

Στις 27 Μάρτη 2015, πέντε άλλα παιδιά ομοφυλόφιλων και εγώ πήγαμε στην Ουάσιγκτον να παραδώσουμε τις εκθέσεις μας στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα βιογραφικά των Heather Barwick, Katy Faust, ΒΝ Klein, Robert Oscar Lopez, Denise Shick, και Dawn Stefanowicz έχουν ήδη αφηγηθεί, ίσως υπερβολικά, σε συντηρητικές εκδόσεις, οπότε δεν θα σπαταλήσω το χρόνο του αναγνώστη με την εξιστόρηση των ιδιαιτεροτήτων καθενός. Αυτό που θα έπρεπε να έχει σημασία – και αυτό που, όπως αποδεικνύεται, δεν έχει σημασία – είναι η κατηγορηματική ταυτότητά μας. Είμαστε οι όψεις της πραγματικής ζωής ατόμων που στέκονται σοβαρά στο ζήτημα του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Ιδιαίτερα υπό το φως της σαρωτικής ένταξης από τον Δικαστή Κένεντι των πιστοποιητικών γέννησης και επιμέλειας στον ορισμό του της Δέκατης Τέταρτης Τροπολογίας “ίσης προστασίας” των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων ενηλίκων, ο γάμος ομοφυλοφίλων έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στα παιδιά από ό, τι ποτέ θα μπορούσε να έχει για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ομοφυλόφιλοι ενήλικες μπορούν να παντρευτούν, μετά να πάρουν διαζύγιο, και ακόμη και να ξαναπαντρευτούν το αντίθετο φύλο, εφόσον το επιθυμούν, τα παιδιά που τοποθετούνται σε σπίτια μητέρας-μητέρας ή πατέρα-πατέρα είναι ανεπανόρθωτα αποξενωμένα από το μισό ή το σύνολο της κληρονομιάς τους, και τα αρνούνται οριστικά μια μητέρα ή έναν πατέρα.

Μεταξύ των έξι από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πολλοί είναι πρώην υποστηρικτές του γάμου των ομοφυλοφίλων. Γιατί? Επειδή αγαπούσαμε τους κηδεμόνες μας και δεν θέλαμε η κοινωνία να τους αντιμετωπίζει ως κατώτερους. Ήταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας, ανεξαρτήτως των ατελειών που μπορεί να περιγράψαμε από τις μνήμες μας μεγαλώνοντας. Είχαν σημασία για εμάς. Κατ ‘επέκταση, οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες είχαν σημασία για εμάς. Αλλάξαμε γνώμη και αρχίσαμε να εναντιωνόμαστε στους γάμους ομοφυλοφίλων, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι εμείς δεν είχαμε σημασία για τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες. Και το γεγονός ότι μετρούσαμε για τόσο λίγο στα μάτια της κοινότητας που ζητούσε συνολική ισχύ πάνω από ανθρώπους σαν κι εμάς δεν ήταν μόνο συναισθηματικά οδυνηρό, αλλά επίσης, και ίσως πιο σημαντικό, πολιτικά τρομακτικό.

Ένα αστείο πράγμα συνέβη στον δρόμο προς την ισότητα. Ξεκίνησε με ιστορίες λεσβιών κολλημένες στο νοσοκομείο μετά από ατυχήματα αυτοκινήτων, αδυνατώντας να δεχτούν τους δικούς τους εραστές ως επισκέπτες. Ποιος θα μπορούσε να αντιταχθεί στη νομική προστασία για την αποφυγή παρόμοιων τραγωδιών από το να συμβούν; Πίστεψα σε αυτά τα ανέκδοτα εν μέρει επειδή θυμάμαι κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της μητέρας μου πόσο σημαντικό ήταν για την σύντροφό της να είναι δίπλα της. Και φυσικά υπήρχαν ιστορίες εφήβων αγοριών θύματα εκφοβισμού από κακά παιδιά μετά το σχολείο. Ως κάποιος που τον αποκαλούσαν αδερφή και τον κυνήγησαν σοβαροί βλάκες, ήμουν πρόθυμος να υποστηρίξω κάτι που θα μπορούσε να απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων που στοχεύονται από το μίσος και τη μισαλλοδοξία.

Τότε υπήρχε ένα δόλωμα και μεταστροφή. Ξαφνικά αυτόκλητοι ηγέτες της Γκέι και Λεσβιακής Κοινότητας Inc., αποφάσισαν ότι η λήψη νομικής αναγνώρισης δεν ήταν αρκετή. Έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να κάνουν παιδιά – και όχι μόνο με τους όρους που επιβάλλονται στην συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά μόνο με τους δικούς τους όρους. Ήθελαν να έχουν νομικά αναγνωρισμένες και επιδοτούμενες από την κυβέρνηση σχέσεις με το ίδιο φύλο. Ήθελαν να αποκλείσουν ενηλίκους του αντίθετου φύλου από το σπίτι τους, την οικεία ζωή, και την ιδιοκτησία. Ήθελαν τα σώματα των παιδιών – δηλαδή, αγαπησιάρικα και υπάκουα παιδιά – στα σπίτια τους, γενετικά συνδεδεμένα με αυτούς αν είναι δυνατόν. Δεν ήθελαν κανέναν στο σπίτι (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών), κανέναν στη γειτονιά τους, κανέναν στην τηλεόραση, και τελικά κανέναν σε ολόκληρο τον κόσμο να κάνει οποιαδήποτε αναφορά σκόπιμη ή περιστασιακή στο γεγονός ότι αυτή η διάταξη ήταν περίεργη, ήρθε με κινδύνους, και μπορεί να είναι άδικη για τα ίδια τα παιδιά που τα ζευγάρια αναμένεται να τα αγαπούν.

Αυτές οι απαιτήσεις είναι απίστευτα παράλογες και σκληρές, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και σε όλα τα άλλα μέρη των οποίων οι δεσμοί συγγένειας πρέπει να διαμελιστούν ή που πρέπει να σιωπήσουν προκειμένου να ανταποκριθούν σε τόσο ψηλή απαίτηση. Οι επικρίσεις μου έπεσαν σε εχθρικά αυτιά. Κρίθηκα ως αντι-γκέι, ένας πρώην γκέι, ένας δηλητηριώδης ομοφοβικός, ένας εξαγωγέας μίσους, και ένα εκατομμύριο άλλα επίθετα. Σε αυτό το σημείο οι κατηγορίες είναι τόσο προβλέψιμες και κοινότυπες που σπάνια τις παρατηρώ. Η ρουτίνα μου: «Τι είναι σήμερα, Τρίτη; Ω, η Εκστρατεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με έχει συνδέσει με τους ανθρώπους που συνέταξαν αντι-γκέι νόμους στην Ουγκάντα, ένα ψέμα. Whatever. Ώρα να ετοιμαστώ για την πρωινή ομιλία μου στον Whitman.”

Αλλά ας βάλουμε πέρα την κακία και το παράλογο βιτριόλι που έχουν γίνει κύριο στήριγμα του γκέι διαδικτυακού τρόλινγκ και να εξετάσουμε αντικειμενικά τι απαιτούσαν οι γκέι ηγέτες. Είναι λογικό να περιμένουμε να αποκτήσουν παιδιά χωρίς την οικοδόμηση μιας ζωής με τους άλλους γονείς των παιδιών; Μαζί με αυτό το αίτημα πηγαίνει και το αίτημα για σιωπή και ομιλία-αστυνόμευσης για τα τμήματα του έξω κόσμου για να κρατήσουν τέτοια αιχμάλωτα παιδιά από το να μην ακούσουν ποτέ κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει μια απελευθερωτική σκέψη στο μυαλό τους. Απαγορευμένες είναι οι σκέψεις που έχουν πυροδοτήσει τις κινήσεις των καταπιεσμένων λαών να ανέβουν στο παρελθόν: Βλέπω τι έχει γίνει σε μένα. Βλέπω την αδικία. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Πρέπει να μιλήσω την αλήθεια και να αποκαλέσω αυτό άδικο, ή θα υποφέρω στη σιωπή. Θα πρέπει να αποκαλέσω την αδικία με το όνομά της.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Αυτά είναι παράλογα πράγματα να ζητήσετε. Ανεξάρτητα από το πόσο πολλές χαριτωμένες εικόνες τρέχουν από την εφημερίδα New York Times και The Los Angeles Times, δεν είναι δίκαιο για τα παιδιά, και πολλά από τα παιδιά τελικά θα ξυπνήσουν στο κακό που έχει γίνει σ’ αυτά. Μπορείτε να προβάλλετε διαφημίσεις δημητριακών για ομοφυλόφιλους άνδρες που υιοθετούν παιδιά μόνο για τόσο καιρό ώσπου η νόθευση και η ρηχότητα γίνουν οδυνηρά εμφανείς. Δεν είναι μόνο παράλογο, αλλά τέτοιες νευρικές προσδοκίες της κοινωνίας αντανακλούν σοβαρές ελλείψεις χαρακτήρα. Οι άνθρωποι που ουρλιάζουν ότι θέλουν πράγματα που πάνε πολύ πιο πέρα ​​από ό, τι είναι λογικό να αναμένουμε είναι – τι τους λέμε; – Νευρικοί, εγωιστές, απερίσκεπτοι, σολιψιστικοί, αλαζονικοί, κακομαθημένοι. Αυτά είναι επίθετα που περιγράφουν άτομα και μπορεί επίσης να περιγράφουν τις τάσεις ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Αυτά είναι τα επίθετα που θα χρησιμοποιούσα για να περιγράψω τη στάση της ακτιβιστικής ομοφυλοφιλικής κοινότητας για τα παιδιά. Θέλουν αυγά γυναικών, μήτρες γυναικών, σπέρμα ανδρών, που τους έχει δοθεί σε εξευτελιστικά φθηνές τιμές, και για να συμπληρώσουν την περιουσία τους, παιδιά που δεν θα προφέρουν ούτε ένα τιτίβισμα διαμαρτυρίας, ειδικά μπροστά σε άλλους ανθρώπους.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια παράλογη, ασύμμετρη αντίληψη των δικαιωμάτων του ατόμου στον κόσμο γυρίζει γρήγορα σε σκληρότητα. Τα πολλά παιδιά ομοφυλόφιλων που έχουν έρθει προς τα εμπρός με ανάμεικτα σχόλια για την ομοφυλοφιλική ανατροφή τα έχουν επιτεθεί βάναυσα, όχι ομοφοβικοί Χριστιανοί οι οποίοι μισούν τους γονείς τους, αλλά μάλλον γκέι υποστηρικτές του γονικού ρόλου που μισούν οποιονδήποτε προτείνει όρια για τα αιτήματά τους. Πολλοί από εμάς έχουν απολυθεί ή μπήκαν στη μαύρη λίστα επαγγελματικά από γκέι επαγγελματίες που έγραφαν στους εργοδότες ή άλλες αρχές στους τομείς της εργασίας μας. Όλοι μας έχουμε απειληθεί, βομβαρδιστήκαμε με δυσφημιστικές προσβολές, και συκοφαντηθήκαμε από ομοφυλόφιλους που ανατρέφουν παιδιά ή που θέλουν.

Η ομοφυλοφιλική κοινότητα είναι γεμάτη από ανθρώπους που δεν πρέπει να τους εμπιστευθούμε με παιδιά. Δεν σκέφτονται ως γονείς. Αν είχαν το μυαλό των γονέων θα έβλεπαν διαφωνούντα παιδιά ομοφυλόφιλων που κακοποιούνται και θα έβλεπαν έναν καθρέφτη των παιδιών που μεγαλώνουν ή ελπίζουν να μεγαλώσουν. Αντ ‘αυτού, βλέπουν διαφωνούντα παιδιά ομοφυλόφιλων και βλέπουν ανθρώπους που απειλούν τις δικές τους νευρικές και ανεύθυνες προσδοκίες που δηλώθηκαν στο όνομα της γκέι ταυτότητάς τους. Με άλλα λόγια, σκέφτονται για τον εαυτό τους και δεν σκέφτονται πραγματικά για τα παιδιά, παρά μόνο ως μέσο για να ικανοποιηθούν.

Αμέτρητοι ετεροφυλόφιλους γονείς είναι απαίσιοι, αλλά η κυβέρνηση δεν θα κάνει μια γενική πολιτική να παραβλέψει την απαίσια συμπεριφορά τους και να τους υποσχεθεί την αγάπη και υπακοή των παιδιών άλλων ανθρώπων. Όταν οι άνθρωποι επικρίνουν τους απαίσιους ετεροφυλόφιλους γονείς τους, οι ετεροφυλόφιλοι γονείς που ακούνε την κριτική σκέφτονται γενικά με όρους του πώς τα πράγματα ήταν άδικα για τα παιδιά.

Οι απαίσιοι ετεροφυλόφιλοι γονείς είναι δομικά και υπαρξιακά κόσμους μακριά ​​από την απαισιότητα των πρακτικών άσκησης του γονικού ρόλου της γκέι κοινότητας.

Η ομοφυλοφιλική κοινότητα είπε σε όλη την κοινωνία, πάνω από 20 χρόνια πριν, ότι θα μπορούσαν να τους εμπιστευθούν τα παιδιά άλλων ανθρώπων. Όταν εμφανίστηκαν τα παιδιά ως η εκπλήρωση των απαιτήσεων που αυτή η κοινότητα έκανε από την κοινωνία, πολλά από αυτά είχαν ιστορίες που ερχόταν σε αντίθεση με ό, τι η ομοφυλοφιλική κοινότητα υποσχέθηκε. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα δεν είχε τίποτα να πει. Φιλό-γκέι Αμερικανοί δεν είχαν τίποτα να πουν. Οι συντηρητικοί απλά ήθελαν να μιλήσουν για τις δικές τους χριστιανικές αρχές που απειλούνται από το να ψήνουν κέικ για λεσβιακούς γάμους. Κανείς δεν είχε τίποτα να πει για το γεγονός ότι ένα μεγάλο κοινωνικό πείραμα είχε βασιστεί σε όρκους που μια παράλογη, ματαιόδοξη κοινότητα είχε κάνει και έσπασαν χωρίς καμία αίσθηση μετάνοιας.

Στον δικαστή Anthony Kennedy και στους τέσσερις συνωμότες στην ηθελημένη άγνοια του – Kagan, Sotomayor, Breyer και Ginsburg – δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να κοιτάξουν παρελθοντικά hashtags, προπαγάνδα, και τις εκρήξεις θυμού της γκέι κοινότητας. Υπέγραψαν γρήγορα μία απόφαση Obergefell, η οποία υποστήριξε κατ ‘ουσίαν το εξής: (1) Οι γκέι άνθρωποι έχουν υποφέρει κατά το παρελθόν. (2) Η δέκατη τέταρτη τροπολογία ψηφίστηκε για την προστασία της ελευθερίας και τη δέουσα διαδικασία των ατόμων που έχουν υποφέρει. (3) Άρα, οτιδήποτε θέλουν οι γκέι προστατεύεται από την Δέκατη Τέταρτη Τροπολογία. Αν θέλουν παιδιά και έχουν τα χρήματα να τα αγοράσουν, ας τα έχουν.

Όμως, σύμφωνα με τον Δικαστή Kennedy, η Δέκατη Τέταρτη Τροπολογία δεν προστατεύει τα παιδιά των οποίων οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι απαιτούν ως δικαίωμα. Τα παιδιά των ομοφυλόφιλων είναι σκλάβοι. Ο Δικαστής Κέννεντυ δεν έκανε καμία απολύτως αναφορά στα παιδιά ομοφυλόφιλων που είχαν υποβάλει λεπτομερείς εκθέσεις σε αυτόν. Οι τέσσερις διαφωνούντες δικαστές δεν έκαναν καμία αναφορά σε εμάς, επίσης. Στα μάτια του δικαστηρίου, δεν υπάρχουμε. Μερικά παιδιά ομοφυλόφιλων υπάρχουν: Δηλαδή, τα παιδιά των γκέι που απέχουν από την κριτική της απώλειας της κληρονομιάς τους και που ζητωκραυγάζουν για τους γκέι που τα ελέγχουν και τα κρατάνε σιωπηλά. Τουλάχιστον τα τελευταία “καλά” παιδιά υπάρχουν. Αλλά δεν έχουν πραγματικά  σημασία περισσότερο από ό, τι εμείς. Αν είχαν σημασία, θα είχαν το θάρρος να πουν τα πράγματα που λέμε, κάτι που σαφώς δεν κάνουν.

O W.E.B. DuBois μια φορά συλλογίστηκε στην ερώτηση που πέρασε από το μυαλό των μαύρων ανδρών: πώς είναι να είσαι πρόβλημα; Το ερώτημα περνάει από το μυαλό μου: πώς είναι όταν δεν έχεις σημασία;

Κατοικώ έναν φρικτό κόσμο και είμαι πολίτης μιας χώρας που φοβάμαι ολοένα και περισσότερο και περιφρονώ. Αφού αφιέρωσα ολόκληρη τη ζωή μου για τη μελέτη πρώιμης Αμερικανικής λογοτεχνίας και την ανάδειξη στις πολιτιστικές και πολιτικές ρίζες της χώρας μας, θεωρώ ότι είναι δύσκολο να είμαι θετικός πια. Το έθνος μου χρησιμοποίησε εμένα και ανθρώπους σαν εμένα ως παιχνίδια για τα μικρά πολιτικά τους παιχνίδια. Η χώρα μου κατέστρεψε την ανθρωπιά μου και έσπασε όλες τις υποσχέσεις της για μένα.

Όταν δεν έχεις σημασία, δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν. Και δεν το κάνω. Η ζωή είναι μοναχική και σπαρακτική όταν δεν έχεις σημασία. Με κάθε μέρα ο Χριστιανός μέσα μου μεγαλώνει και ο Αμερικανός μέσα μου φθίνει: ίσως, λέω στον εαυτό μου, ο Θεός μας έδωσε αυτά τα επώδυνα πλήγματα, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουμε ότι η κυβέρνηση δεν είναι θρησκεία, τα δικαστήρια δεν είναι εκκλησία, και οι δικαστές όπως ο Anthony Kennedy δεν είναι θεοί. Υπάρχει ένας υψηλότερος σκοπός – Το ξέρω αυτό τώρα, καλύτερα από ποτέ. Αυτό είναι το μόνο θετικό πράγμα για τη ζωή που ζω ως κάποιος που δεν έχει σημασία.

http://www.americanthinker.com/articles/2015/06/what_life_is_like_when_children_of_gay_couples_dont_matter.html

πηγή

Κατηγορίες:Κοινωνικά
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s