BYRON: «Η Κατάρα της Αθηνάς»

 

 

 

του Καθ. Πάνου Καραγιώργου

 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

 

Η κατάρα της Αθηνάς (The Curse of Minerva), μία από τις νεανικές ποιητικές δημιουργίες του φιλέλληνα ποιητή λόρδου Μπάυρον, παραμένει λησμονημένη και σχεδόν άγνωστη. Το ποίημα αυτό γράφηκε τον Μάρτιο του 1811 στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού τού 23χρονου ποιητή στην Ελλάδα. Ένα αττικό δειλινό λοιπόν ο Μπάυρον, όπως θα έκανε και κάθε ξένος περιηγητής στον τόπο μας, ανέβηκε προσκυνητής στον ιερό βράχο για να θαυμάσει το αρχαίο κάλλος, αλλά έφριξε από αγανάκτηση και περιέπεσε σε θλίψη, όταν αντίκρισε καταστρεμμένο και λεηλατημένο το ναό της Αθηνάς και την Καρυάτιδα να λείπει από τη θέση της. Ήταν νωπή ακόμα η ιεροσυλία που είχε διαπράξει ο Σκωτσέζος λόρδος ‘Ελγιν.

 

Ο αρχαιοκάπηλος αυτός ευπατρίδης, τον καιρό που ήταν έκτακτος πρεσβευτής της Βρετανίας στην Κωνσταντινούπολη (1799-1803), κατάφερε να αποσπάσει ειδικό φιρμάνι από την Υψηλή Πύλη, που επέτρεπε στους ανθρώπους του να ανεβοκατεβαίνουν ανενόχλητοι στην Ακρόπολη και να αρπάζουν ό,τι έργο τέχνης της αρχαιότητας είχε απομείνει ακόμα από τις κατά καιρούς επιδρομές των βαρβάρων. Έφτασε μάλιστα στο σημείο ο ‘Ελγιν να εγκαταστήσει και σκαλωσιές ακόμα γύρω από τον Παρθενώνα και με συνεργείο εργατών ξεκόλλησε πολλά αγάλματα του αετώματος και ολόκληρες ανάγλυφες παραστάσεις από τις μετόπες του! Αυτά καθώς και άλλα έργα τέχνης, αγγεία και ευρήματα από διάφορες αρχαιολογικές περιοχές της Ελλάδας, άλλα κλεμμένα και άλλα αγορασμένα αντί πινακίου φακής, φορτώνοντάς τα σε καράβι, ο Έλγιν τα έστειλε κατά διαστήματα στο Λονδίνο, όπου και δημιούργησε την πιο πλούσια ιδιωτική αρχαιολογική συλλογή. Υπολογίζεται ότι συνολικά είχε στείλει 253 τεμάχια αρχαιολογικής αξίας. Αργότερα, όταν ο λόρδος πτώχευσε, αναγκάστηκε να βγάλει στο σφυρί τη συλλογή του, που την αγόρασε το κράτος για το Βρετανικό Μουσείο, όπου πολλά τεμάχιά της βρίσκονται και σήμερα.

 

 

Με τη δικαιολογία ότι τα αρχαία γλυπτά κινδύνευαν να καταστραφούν, αλλά στην ουσία για να ικανοποιήσει το πάθος της αρχαιοκαπηλίας του, ο Έλγιν απογύμνωσε πραγματικά και άλλους αρχαιολογικούς τόπους, διενεργώντας και ανασκαφές ακόμα, και έφτασε έτσι να γίνει όχι μόνο συλητής αλλά και τυμβωρύχος. Τέτοια μάλιστα ήταν η ματαιοδοξία και η αυθάδεια του Σκωτσέζου λόρδου, ώστε σε ένα σημείο της δυτικής πλευράς του Παρθενώνα, μετά τη λεηλασία, χάραξε τόσο το όνομά του όσο και της γυναίκας του! Αργότερα, ξένος περιηγητής προσέθεσε κάτω από τα ονόματα το εξής χαρακτηριστικό επίγραμμα στα Λατινικά:

 

 

‘Ο,τι δεν έκαναν οι Γότθοι, το έκαναν οι Σκώτοι.

 

 

 

Παρακινημένος λοιπόν από ιερή αγανάκτηση ο νεαρός ρομαντικός ποιητής για τη βέβηλη πράξη της αρπαγής των μαρμάρινων έργων τέχνης, έγραψε την Κατάρα της Αθηνάς, σαν μια κραυγή διαμαρτυρίας και μομφής εναντίον του ανοσιουργήματος. Στο ποίημα αυτό δίνεται η ευκαιρία στον Μπάυρον να εκφράσει την αρχαιολατρία του και, παράλληλα, δια του στόματος της θεάς Αθηνάς, να αξαπολύσει το δριμύ κατηγορητήριό του και την καυστική του σάτιρα εναντίον του ιερόσυλου ‘Ελγιν και εναντίον της πατρίδας του Σκωτίας, της «χώρας του σκότους», όπως την αποκαλεί.

 

 

Η αλήθεια είναι ότι με τη Σκωτία ο Μπάυρον είχε παλιούς λογαριασμούς. Οι κριτικοί της Επιθεώρησης του Εδιμβούργου τον είχαν πικράνει, όταν στα πρώτα ποιητικά του φτερουγίσματα υπήρξαν επικριτικοί. Τους είχε βέβαια απαντήσει με το σατιρικό του ποίημα Άγγλοι βάρδοι και Σκωτσέζοι κριτικοί, αλλά τώρα του δινόταν η ευκαιρία να τους περιποιηθεί για μια φορά ακόμα.

 

 

Αργότερα, στο β’ άσμα του βαθύτατα ρομαντικού ποιήματός του Ταξίδι προσκυνήματος του Τσάιλντ Χάρολντ (1812), θα στιγματίσει και πάλι την ιεροσυλία του ‘Ελγιν με τα λόγια: «Ακόμα και τα κύματα αρνήθηκαν να γίνουν συνένοχοι της ιεροσυλίας του», εννοώντας το ναυάγιο του πλοίου Μέντωρ του ‘Ελγιν, που, ενώ έπλεε για το Λονδίνο φορτωμένο με αγάλματα, καταποντίστηκε κοντά στα Κύθηρα.

 

 

Την Κατάρα της Αθηνάς τη χαρακτηρίζουν πολλά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής ποίησης, ένδειξη της κλασικής παιδείας που είχε ο Μπάυρον. Η ποιητική αυτή σύνθεση είναι γραμμένη σε διαλογική μορφή μεταξύ της θεάς Παλλάδας και του ποιητή. Ο διάλογος αυτός έγινε πάνω στην Ακρόπολη το βράδυ εκείνο που ο ποιητής ανέβηκε προσκυνητής στον ιερό βράχο. Τότε η ίδια η Αθηνά παρουσιάζεται σαν όραμα μπροστά του και ανάμεσά τους αρχίζει μια στιχομυθία που τη διακρίνει έντονη δραματικότητα και ξέχειλος λυρισμός. Το ποίημα στο σύνολό του αποτελείται από 312 στίχους από τους οποίους μεταφράζονται εδώ μόνο οι πρώτοι 206. Οι υπόλοιποι είναι άσχετοι με την Ελλάδα.

 

 

Εκτός από τον Μπάυρον, την αντίθεσή τους για τη βέβηλη πράξη του ‘Ελγιν είχαν εκφράσει τόσo ο φίλος και συνταξιδιώτης του Ηοbhouse, όσο και οι περιηγητές Dodwell, Douglas και Clark. Αργότερα, υποστηρίζοντας την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, ύψωσε τη φωνή του και ο Καβάφης (*), που το 1890 δημοσίευσε άρθρο στην αγγλική γλώσσα σε περιοδικό της Αλεξάνδρειας, με αφορμή την αρνητική στάση του Κnoles, διευθυντή έγκυρου βρετανικού περιοδικού.

 

 

(*) Εδώ: http://peritexnisologos.blogspot.gr/2012/06/blog-post_11.html#more

 

 

 

Ενώ η Ελλάδα δεν έπαψε να διεκδικεί την επιστροφή των ακρωτηριασμένων αυτών μελών της πολιτιστικής κληρονομιάς της, το ζήτημα εκκρεμεί ακόμα.

 

 

=====================

 

 

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

 

Μεγαλόπρεπα κι αγάλια τώρα ο ήλιος κατεβαίνει

 

πάνω στου Μοριά τους λόφους με θωριά χαριτωμένη·

 

όχι όπως εις τις χώρες του βορρά, σκοτεινιασμένος,

 

αλλ’ αστραφτερός σαν φλόγα, ζωντανός, φωτολουσμένος.

 

Στα βαθιά νερά μια ρίχνει απαλή, χρυσή αχτίνα

 

και το πράσινο χρυσώνει, το ρυτιδωμένο κύμα.

 

Και στης Αίγινας το βράχο τον αρχαίο και στην Ύδρα

 

ο θεός του κάλλους βάζει του φιλιού του τη σφραγίδα.

 

Πάνω απ’ το βασίλειό του ρίχνει τη φωτοχυσία,

 

αν κι ο κόσμος έχει πάψει να του κάνει πια θυσία.

 

Των κοφτών βουνών οι ίσκιοι μες στον κόλπο σου ριγμένοι,

 

τον φιλούν και τον χαϊδεύουν, Σαλαμίνα δοξασμένη!

 

Οι γαλάζιες τους οι άκρες μες στην απεραντοσύνη

 

βάφονται σαν την πορφύρα που ο βασιλιάς τη ντύνει.

 

Απαλά τα χρώματά του πάνω στις κορφές τα ρίχνει

 

και στολίζει ό,τι αγγίζει με τα χρυσαφένια ίχνη.

 

Ώσπου ο ήλιος, χαιρετώντας την πανώρια τούτη πλάση,

 

πίσ’  απ’ των Δελφών τα βράχια κρύβεται για να πλαγιάσει.

 

Τέτοιο, Αθήνα μου, ένα δείλι ήτανε που ο σοφός σου

 

εχαιρέτησε για πάντα τα’ απαλό, το χρυσό φως σου.

 

Με τι θλίψη οι καλοί σου οι πολίτες τη στερνή του

 

την αχτίδα την κοιτούσαν που ’παιρνε και την πνοή του…

 

Όχι ακόμα, όχι ακόμα, στα βουνά ο ήλιος μένει,

 

ειν’ απρόθυμος να δύσει και ακόμα περιμένει.

 

Αλλά πριν στου Κιθαιρώνα την κορφή να γείρει, πίνει

 

το πικρό ποτήρι ο γέρος και το πνεύμα παραδίνει.

 

Κι έφυγε η ψυχή που τα ’χε όλα περιφρονημένα,

 

που ’χε ζήσει και πεθάνει έτσι σαν άλλου κανένα.

 

Αλλά και στον κάμπο η νύχτα η βασίλισσα προβαίνει

 

απ’  του Υμηττού τα ύψη, δίχως όμως να υγραίνει

 

το ωραίο πρόσωπό της και να προμηνάει μπόρα.

 

Στη μαρμάρινη κολόνα τα φιλιά του στέλνει τώρα

 

το φεγγάρι. Κι εκεί κάτω, στου τζαμιού τον πύργο, λάμπει

 

το σημάδι του και γύρω αστραποβολούν οι κάμποι.

 

Οι πυκνοί μαύροι ελαιώνες κάτω είναι απλωμένοι

 

και ο Κηφισός κυλώντας απαλά γοργοδιαβαίνει.

 

Στο τζαμί τριγύρω – γύρω στέκονται τα κυπαρίσσια

 

και ο τρούλος του γυαλίζει με λαμπρότητα περίσσια.

 

Κι ένας φοίνικας θλιμμένος, στη θρησκευτική γαλήνη,

 

εκεί δίπλα στο Θησείο, μόνος έχει απομείνει.

 

Τί μαγευτικό τοπίο που προσφέρει εδώ η φύση,

 

και αναίσθητος θα είναι όποιον δεν τον συγκινήσει.

 

Του Αιγαίου πάλι ο φλοίσβος, που ακούγεται πιο πέρα,

 

νανουρίζει το περγιάλι μες στον καθαρό αέρα

 

και το ζαφειρένιο κύμα στη χρυσή ακτή χτυπάει

 

και τη γλύκα των χρωμάτων αλαργότερα την πάει.

 

Των νησιών εκεί στο βάθος η σκιά τραχιά μαυρίζει,

 

όταν απαλού πελάγου το χαμόγελο ανθίζει.

 

Έτσι αγνάντευα της γης μας και της θάλασσας τα κάλλη,

 

σαν τα βήματα σε τούτον το ναό με φέραν πάλι,

 

μόνο, δίχως να υπάρχουν φίλοι ή ανθρώποι άλλοι

 

στο μαγευτικό ετούτο και πανώριο ακρογιάλι,

 

που η τέχνη κι η ανδρεία είναι σαν μια οπτασία

 

και που βρίσκονται μονάχα σε ποιητικά βιβλία.

 

Κι όπως έστρεψε η ψυχή μου το ναό για να θαυμάσει

 

της θεάς, που οι ανθρώποι τώρα έχουν ατιμάσει,

 

οι παλιοί καιροί γυρίσαν, το παρόν πια είχε σβήσει

 

και ο Δόξα στην Ελλάδα γύριζε να κατοικήσει!

 

Επερνούσανε οι ώρες. Της Αρτέμιδας τα’ αστέρι

 

είχε φτάσει πια στου θόλου τα ψηλότερα τα μέρη

 

κι εγώ γύριζα μονάχος δίχως να ’μαι κουρασμένος,

 

σε θεού ναό που ήταν εντελώς λησμονημένος.

 

Αλλά πιο πολύ σ’ εκείνον τον δικό σου, ω Παλλάδα,

 

ετριγύριζα, ’κει όπου της Εκάτης η λαμπράδα

 

στις ψυχρές κολόνες πέφτει απαλά μα και θλιμμένη

 

κι ήχος την καρδιά παγώνει σαν από νεκρό να βγαίνει.

 

Ονειροπολώντας είχα για πολύ ’κει απομείνει,

 

θεωρώντας τι απ’ τη δόξα την παλιά είχε απομείνει,

 

όταν, ξάφνου, εκεί μπροστά μου, μια γιγάντια θεότης,

 

η Παλλάδα, με σιμώνει πάνω εκεί, μες στο ναό της!

 

Η Αθηνά ήταν η ίδια, αλλά πόσο αλλαγμένη

 

από τότε που στα τείχη των Δαρδάνων οπλισμένη

 

έτρεχε μ’ ορμή.  Μα τώρα η μορφή της διαφέρει

 

από κείνη που ’χε πλάσει του Φειδία τα’ άξιο χέρι.

 

Του προσώπου της εκείνον δεν τον δείχνει πια τον τρόμο

 

κι η γοργόνα της ασπίδας είχε πάρει άλλο δρόμο.

 

Νά το κράνος της, κομμάτια. Τσακισμένο το κοντάρι,

 

κι ούτε τους νεκρούς δεν σκιάζει. Της ελιάς το νιο βλαστάρι

 

π’ ολοένα το κρατούσε, νά το, είναι μαραμένο

 

και ξερό καθώς το σφίγγει με το χέρι παγωμένο.

 

Αν κι από τους αθανάτους τα λαμπρότερα είχε νιάτα,

 

δακρυσμένη είναι τώρα η θεά η γαλανομάτα.

 

Και η γλαύκα της στο κράνος το σπασμένο καθισμένη

 

την κυρά μοιρολογάει με λαλιά απελπισμένη.

 

«Ω θνητέ, – έτσι μου είπε – της ντροπής σου αυτό το χρώμα

 

Βρετανός μου λέει να ’σαι, όνομα ανδρείου ακόμα

 

μέχρι χτες λαού, ελευθέρου, με ωραία πεπρωμένα,

 

τώρα περιφρονημένου, και ιδίως από μένα.

 

Η Παλλάδα πρώτος θα ’ναι της πατρίδας σου εχθρός·

 

την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός.

 

Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν

 

κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν.

 

Απ’ του Τούρκου τη μανία γλίτωσα και του Βανδάλου,

 

μα η χώρα σου έναν κλέφτη μου ’χει στείλει πιο μεγάλο.

 

Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ρημαγμένη,

 

και στοχάσου τι μιζέρια είναι γύρω απλωμένη.

 

Τούτα ο Κέκροπας, κι εκείνα τα ’χε ο Περικλής στολίσει,

 

κι ο Αδριανός τις Μούσες για να τις παρηγορήσει,

 

και ευγνωμονώ και όσους το ναό μου έχουν χτίσει,

 

μα ο Αλάριχος κι ο Έλγιν μ’ έχουν άγρια συλήσει.

 

Και σαν να ’πρεπε ο κόσμος το κατόρθωμα να μάθει,

 

ο Ελγίνος στο ναό μου πάει και τα’ όνομά του γράφει,

 

σα να νοιάστηκε η Παλλάδα να δοξάσει τ’ όνομά του,

 

κάτω η υπογραφή του, πάνω το κατόρθωμά του.

 

Κι ο απόγονος των Πίκτων είναι φημισμένος όσο

 

ειν’ ο αρχηγός των Γότθων, πιθανόν και άλλο τόσο.

 

Αλλ’ ο Αλάριχος τα πάντα είχε αγρίως καταστρέψει

 

με το δίκιο του πολέμου, μα ο ‘Ελγιν για να κλέψει

 

όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που ’τανε απ’ ό,τι εκείνος

 

είναι βάρβαρος πιο λίγο, γιατί το ’κανε ο Ελγίνος;

 

Το ’κανε όπως τη λεία παρατάει το λιοντάρι

 

και ακολουθεί ο λύκος ή ο τσάκαλος να πάρει

 

και να γλείψει κάποια σάρκα που απόμεινε ακόμα

 

απ’ του λιονταριού ή του λύκου το αχόρταγο το στόμα.

 

Αλλά των θεών το κρίμα τους κακούργους θα τους πιάσει.

 

Κοίτα τι ο Έλγιν πήρε, κοίτα και τι έχει χάσει.

 

Τ’ όνομά του μ’ άλλο ένα το ναό μου τον λερώνει

 

και το φως της να το ρίξει η Αρτέμιδα θυμώνει.

 

Αν και έχει η Αφροδίτη τη μισή ντροπή ξεπλύνει,

 

η Παλλάδα όμως δεν πρέπει χωρίς γδικιωμό να μείνει».

 

Κι όταν σώπασε για λίγο, έτσι είχα αποτολμήσει,

 

απαντώντας ν’ απαλύνω της οργής της το μεθύσι:

 

Κόρη του Διός, της λέω, γι’ όνομα της Αλβιόνος,

 

και σαν γνήσιος Εγγλέζος, διαμαρτύρομαι εντόνως.

 

Μην κακίζεις την Αγγλία. Ξέρεις από ποιο ’ταν μέρος

 

ο ληστής και συλητής σου; Μάθε, Σκώτος ήταν βέρος.

 

Τη διαφορά να μάθεις αν το θες και την αιτία,

 

από της Φυλής το ύψος κοίταξε τη Βοιωτία.

 

Του νησιού μας Βοιωτία, μάθε, είναι η Σκωτία,

 

και καλά το ξέρω ότι απ’ αυτή τη νόθα χώρα

 

της σοφίας η θεά μας δεν τιμήθηκε ως τώρα.

 

Χώρα άγονη, που η φύση απλοχέρα δεν εστάθη,

 

και που έμβλημά της έχει το ψηλό γαϊδουραγκάθι,

 

που το μόνο προϊόν της είναι τα πηχτά σκοτάδια

 

κι οι τσιγκούνηδες κι αχρείοι που γυρίζουν σα ρημάδια.

 

Των βουνών και των ελών της το υγρό εκείνο αγέρι

 

στα κεφάλια τα κουτά τους σκοτισμό και άγνοια φέρει.

 

Τα μυαλά τα νερουλά τους άγονα ’ναι σαν το χώμα

 

και ψυχρά, όπως το χιόνι που δεν έλιωσε ακόμα.

 

Για τον πλούτο χίλιους τρόπους μηχανώνται τα παιδιά της

 

και το κέρδος τα τραβάει και τα πάει μακριά της.

 

Στην ανατολή, στη δύση, μόνο προς βορράν δεν πάνε:

 

κέρδη να βρουν δίχως κόπο, γη και θάλασσες περνάνε.

 

Ά, καταραμένη ώρα και καταραμένη μέρα,

 

που τον Πίκτο για ληστεία είχε στείλει κι εδώ πέρα!

 

Κι όμως, άξια βλαστάρια γέννησε και η Σκωτία,

 

σαν τον Πίνδαρο που έχει κι η νωθρή η Βοιωτία

 

και μακάρι οι σοφοί τους να νικήσουνε το κλίμα

 

κι οι γενναίοι ν’ αψηφίσουν και του θάνατου το μνήμα,

 

και τη σκόνη αυτής της χώρας ξετινάζοντας και πάλι,

 

σαν παιδάκια να αστράψουν σε χαρούμενο ακρογιάλι,

 

γιατί, όπως σ’ άλλα χρόνια, όταν σε μια ψεύτρα χώρα

 

δέκα ανδρείοι αν υπήρχαν, αποφεύγονταν η μπόρα».

 

«Ω θνητέ, μου είπε τότε η γαλανομάτα η κόρη,

 

τούτο το μαντάτο φέρε στης πατρίδας σου τα όρη:

 

Αν και έχω παρακμάσει, να εκδικηθώ μου μένει

 

και ν’ αποστραφώ μια χώρα σκοτεινή κι ατιμασμένη.

 

Άκουσε, λοιπόν, τις ρήσεις της θεάς Παλλάδας μόνο:

 

άκουσε και σώπα: τα’ άλλα θα ειπωθούν από το χρόνο.

 

Πρώτα στο κεφάλι εκείνου που ’κανε αυτή την πράξη

 

η κατάρα μου θ’ αστράψει, ίδιον και γενιά να κάψει.

 

Ούτε μία σπίθα πνεύμα να μην έχουν τα παιδιά του

 

και αναίσθητα να είναι, όπως και η αφεντιά του.

 

Κι αν βρεθεί απόγονός του να ’χει λίγο πνεύμα ή φάτσα,

 

τότε σίγουρα θα είναι νόθος κι από άλλη ράτσα.

 

Να γυρίζει μ’ απογόνους διανοητικά βλαμμένους

 

και αντί για της σοφίας, της βλακείας να ’χει επαίνους.

 

Κι οι κουτοί να επαινούνε την πολλή καλαισθησία

 

που θα τον χαρακτηρίζει στην αγοραπωλησία,

 

να πουλά κι έτσι να κάνει –τί ντροπή και τί απάτη!–

 

της κλεψιάς και αρπαγής του ένα έθνος συνεργάτη.

 

Κι ο Ουέστ, που της Ευρώπης είναι ο ρυπαρογράφος,

 

μα της δύστυχης Αγγλίας κόλαξ και τρανός ζωγράφος,

 

με τα χέρια σαν αγγίξει έργα τέχνης των αιώνων,

 

μπρος τους θα θαρρεί πως είναι μαθητής ογδόντα χρόνων.

 

Και τριγύρω οι αγροίκοι παλαιστές θα μαζευτούνε

 

με της τέχνης τα μνημεία και αυτοί να συγκριθούνε

 

και το “μαρμαράδικό” του βλέποντας, θα το θαυμάσουν

 

κοκορόμυαλοι στην πύλη βιαστικοί σαν καταφθάσουν.

 

Και, τεμπέλικα, τ’ αρχαία σαν χαζοί θα σχολιάζουν,

 

ενώ οι γεροντοκόρες από πόθο θα στενάζουν

 

και θα κατατρώγουν όλες ψηλαφώντας με τα μάτια

 

των υπέροχων γιγάντων τα μαρμάρινα κομμάτια,

 

και θλιμμένες θα φωνάζουν, όταν δουν τους ανδριάντες:

 

“Ω, οι Έλληνες οι αρχαίοι ήτανε στ’ αλήθεια άντρες!”

 

Και συγκρίνοντάς τους τώρα με εκείνους τους γενναίους,

 

θα ζηλέψουν τη Λαΐδα για τους φίλους Αθηναίους.

 

Πότε σύγχρονη γυναίκα θα ’χει τέτοιον εραστή;

 

Άχ, αλίμονο, ο σερ Χάρρυ δεν του μοιάζει του Ηρακλή…

 

Και στο τέλος, μες στο τόσο το ανώνυμο το πλήθος,

 

θα βρεθεί κάποιος διαβάτης που θα έχει λίγο ήθος·

 

λυπημένος, βλέποντάς τα, άφωνος θ’ αγανακτήσει,

 

θα θαυμάσει τα κλεμμένα, μα τον κλέφτη θα μισήσει.

 

Ώ, καταραμένη να ’ναι η ζωή του και ο τάφος

 

και οργή να συνοδεύει το ιερόσυλό του πάθος.

 

Τ’ όνομά του η Ιστορία δίπλα σ’ εκεινού θα γράψει

 

του τρελού, που της Εφέσου το ναό ’χε κατακάψει.

 

Κι η κατάρα μου πιο πέρα απ’ τον τάφο να τον πάει

 

και το μίσος αιωνίως και τους δυο να κυνηγάει.

 

Ο Ηρόστρατος και ο Έλγιν, και οι δυο ατιμασμένοι,

 

μα ο δεύτερος πιο μαύρος απ’ τον πρώτο θ’ απομένει.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
  1. 21/02/2014 στο 14:00

    Πριν την λεηλασία των ερειπίων πια της Ακρόπολης , υπήρξε η ΜΕΓΑΛΗ καταστροφή και τεράστια λεηλασία του Βενετού και μετέπειτα Δόγη της Βενετίας του Μοροζίνη και των αντρών του το 1688 , αλλά για αυτά τα γεγονότα ουδείς μιλά .. Γιατί άραγε ..?? Είναι τυχαίο το γεγονός του ότι ο εγγονός του Μοροζίνη που κατέστρεψε την Ακρόπολη υπηρετούσε στην «Ελληνική» Βασιλική αυλή των Βαυαρών που εξουσίαζαν ( και συνεχίζουν να εξουσιάζουν ) την Ελλάδα ..??

    Και όσο για το παραμύθι της τυχαίας οβίδας του Μοροζίνη που μπήκε από την χαραμάδα και έπεσε πάνω στα πυρομαχικά , καλό αλλά δεν έχει δράκο ..

    Ο ναός βομβιζόταν συνεχώς επί τρία μερόνυχτα . Έχετε δει τι κάνει ένα σφυρί αν πέσει από ένα μέτρο ύψος πάνω σε ένα μάρμαρο ..?? Το σπάει σε χίλια κομμάτια λες και είναι γυαλί .. Φαντάσου τώρα επί τρείς μέρες και νύχτες να σκάνε πάνω στον ναό εκατοντάδες οβίδες πολλών κιλών η κάθε μία που με την φόρα που έχουν πάρει από το κανόνι δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο διάβα τους …

    Ο Μοροζίνης πήγε με εντολή να εξαφανίσει την Αθήνα από τον χάρτη , να διαλύσει τα μνημεία της και να τα λεηλατήσει .. Η διαταγή της λεηλασίας ήρθε από την Βενετία .. Όταν τελείωσε το έργο της καταστροφής αμείφτηκε με το ύπατο αξίωμα της Βενετίας και έγινε Δόγης … Ούτε αυτός , ούτε ο κανόναρχός του όμως χάρηκαν τις τιμές και τα αξιώματά τους .. Ο κανόναρχος σκοτώθηκε τον επόμενο χρόνο σε μία άλλη μάχη και ο ίδιος ο Δόγης (πια ) Μοροζίνης , αρρώστησε βαριά και βασανίστηκε από την αρρώστια του για 5 ολόκληρα χρόνια .. Σάπισε κυριολεκτικά ζωντανός ..

    Κάποτε η αλήθεια πρέπει να αποκατασταθεί και αυτό θα συμβεί όταν η Ελλάδα επιτέλους ελευθερωθεί και γίνει πραγματική Ελλάδα και όχι ένα προτεκτοράτο των Βαυαρών όπως είναι από το 1826 και ένθεν μέχρι σήμερα ..

    Υ.Γ. Και κάτι ακόμα , ο ναός ήταν Τζαμί , άρα Ιερός τόπος για τους Μουσουλμάνους , πιστεύετε λοιπόν πως θα τολμούσαν ποτέ να κάνουν μπαρουταποθήκη ένα ιερό τόπο , την στιγμή που βγάζουν μέχρι και τα παπούτσια τους για να μπουν μέσα από σεβασμό ..?? Τα περί μπαρουταποθήκης ήταν απλά η επίσημη δικαιολογία των Βενετών για να μην τους κράξουν όλοι οι άλλοι λαοί ..

    =============

    http://www.eie.gr/archaeologia/gr/chapter_more_8.aspx

    (..) Στις 31 Δεκεμβρίου 1687 ο Μοροζίνι συγκαλεί στον Πειραιά πολεμικό συμβούλιο όπου εκθέτει την κρισιμότητα της κατάστασης. Αποδεικνύει ότι για να οχυρωθεί σωστά η Αθήνα απαιτούνται πολλά έτη εργασίας και περίπου 3.000 εργάτες και αποκλειομένου αυτού προτείνει την εγκατάλειψη των Αθηνών, τον εκπατρισμό των Αθηναίων για να αποφευχθεί η σφαγή τους από τους Τούρκους και τέλος την καταστροφή εκ θεμελίων με εκρηκτικές ύλες της πόλης και της Ακροπόλεως ώστε να μην μπορούν να οχυρωθούν ξανά οι Τούρκοι.
    Τρεις ημέρες αργότερα συνέρχεται ξανά το πολεμικό συμβούλιο, καθώς νεώτερες εκθέσεις παρουσιάζουν την κατάσταση εξαιρετικά κρίσιμη. Αποφασίζεται οριστικά η μετανάστευση των Αθηναίων, σε άλλες υπό τους Βενετούς περιφέρειες.
    Ο Μοροζίνι καλεί τους προκρίτους και τους ανακοινώνει τις αποφάσεις του συμβουλίου. Στην αναφορά του προς τη Βενετία την 6.1.1688 γράφει: «Άκουσαν περίλυποι την αναγγελίαν των αποφασισθέντων μέτρων. Προσπάθησα να τους παρηγορήσω, υποσχόμενος ότι θα τους δοθεί κάθε ενίσχυση και κάθε συνδρομή στη νέα τους εγκατάσταση». Οι Αθηναίοι προσφέρουν χρήματα, προτείνουν να σχηματίσουν στρατιωτικά σώματα τα οποία να αναλάβουν την άμυνα εναντίον των Τούρκων και την οικονομική συντήρηση των σωμάτων για έναν χρόνο, αλλά ο Μοροζίνι αρνείται. Στις 12 Φεβρουαρίου, το πολεμικό συμβούλιο παίρνει ομόφωνα την οριστική απόφαση άμεσης εγκατάλειψης των Αθηνών. Εξετάζεται η πρόταση καταστροφής της πόλης. Ευτυχώς ούτε μέσα υπήρχαν ούτε χρόνος. Για να καταστραφούν εκ θεμελίων τα τείχη της Ακροπόλεως και τα μνημεία χρειάζονταν χιλιάδες εργατών και εργασία μεγάλης διάρκειας. Κανείς από τους παρόντες δεν σκέφθηκε άλλο λόγο για την αποφυγή της καταστροφής των μνημείων εκτός από την έλλειψη εργατών, εργαλείων και χρόνου.
    Αρχίζουν οι ετοιμασίες για την αναχώρηση.
    Στις 4 Δεκεμβρίου, η Γερουσία έχει στείλει το εξής ψήφισμα στον Μοροζίνι: «Ελάβαμε το σχεδιάγραμμα της πόλης των Αθηνών και του φρουρίου αυτής το οποίο εξεπόνησε ο Κόμης ντε Σαν Φελίτσε και μετ’ ευχαριστήσεως παρατηρήσαμε τα υπάρχοντα εκεί αρχαία περίφημα μνημεία. Εξουσιοδοτούμεν την Υμετέραν Σύνεσιν να αφαιρέσει και να αποστείλει εις ημάς ενταύθα εκείνο που θα έκρινε πιο σπουδαίο και πιο καλλιτεχνικό δυνάμενο να επαυξήσει την αίγλην της Κυριάρχου, το οποίο θα χρησιμεύσει επίσης ως νέο αιώνιο μνημείο της Ημετέρας Διακεκριμένης Αρετής». Εψήφισαν 162 υπέρ, 2 κατά και 1 απέσχε της ψηφοφορίας.
    Ο Μοροζίνι επιλέγει τα καλύτερα διατηρημένα αγάλματα του δυτικού αετώματος και προσπαθεί να τα αποσπάσει. Γράφει στην αναφορά του στις 19 Μαρτίου: «Κατεβλήθη προσπάθεια να αφαιρεθεί το μέγα αέτωμα αλλά κατέπεσεν από το πελώριο εκείνο ύψος και είναι θαύμα πως δεν έπαθε κάτι κάποιος εργάτης. Η αιτία είναι ότι το οικοδόμημα είναι καμωμένο χωρίς κονίαμα και οι διάφοροι λίθοι είναι συνηρμοσμένοι ο ένας με τον άλλο με αξιοθαύμαστη τέχνη. Άλλωστε από την έκρηξη της εν αυτώ πυριτιδαποθήκης το οικοδόμημα υπέστη σοβαρότατον κλονισμόν. Η αδυναμία του να εγκαταστήσουμε ικριώματα, μεταφέροντας από τις γαλέρες τα ψηλά κατάρτια και άλλα αναγκαία μηχανήματα μας αναγκάζει να εγκαταλείψωμεν κάθε περαιτέρω απόπειραν. Διακόπτεται συνεπώς κάθε προσπάθεια περί αφαιρέσεως άλλων ανάγλυφων κοσμημάτων. Άλλωστε ελλείπουν από τα οικοδομήματα τα πλέον αξιοθαύμαστα κομμάτια και όλα τα υπολειφθέντα είναι κατώτερα και παρουσιάζουν ελλείψεις οφειλομένας εις την πολυκαιρίαν. Οπωσδήποτε», συνεχίζει, «αποφάσισα να παραλάβω μία λέαινα ωραιοτάτης τέχνης, αν και της λείπει το κεφάλι, το οποίο όμως μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με το μάρμαρο που θα σας στείλω μαζί με τη λέαινα και που είναι καθ’ όλα όμοιο».
    Συνολικά ο Μοροζίνι πήρε όσα λιοντάρια βρήκε: ένα από την Ακρόπολη, ένα από την περιοχή του Θησείου και βέβαια τον γνωστό Λέοντα του Πειραιά εξαιτίας του οποίου το λιμάνι του Πειραιά είχε ονομασθεί Πόρτο Λεόνε. Οι λέοντες αυτοί μεταφέρθηκαν στη Βενετία και από τότε κοσμούν ως τρόπαια των νικητών τον ναύσταθμο της Δημοκρατίας. Οι αξιωματικοί του Μοροζίνι, Βενετοί και ξένοι, πήραν μαζί τους όσα κομμάτια μεταφέρονταν εύκολα. Τεμάχια από τον Παρθενώνα ή άλλα μνημεία των Αθηνών που βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία της Ευρώπης, χωρίς να ξέρει κανείς πώς, είναι πιθανόν να μεταφέρθηκαν την εποχή αυτή από στρατιώτες της στρατιάς του Μοροζίνι.
    Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι του γραμματέως του Μοροζίνι Σαν Γκάλλο, ο οποίος πήρε μαζί του το κεφάλι του γυναικείου αγάλματος που έπεσε από το δυτικό αέτωμα κατά την αποτυχημένη απόπειρα των Βενετών και κατατεμαχίστηκε. Μετά πολλές περιπέτειες, ο Γερμανός αρχαιολόγος Βέμπερ που είχε μελετήσει τα παρθενώνια γλυπτά από τα εκμαγεία του Έλγιν, το αγόρασε από έναν Βενετό μαρμαρά τη στιγμή που αυτός ετοιμαζότανε να το σπάσει, όπως μας περιγράφει ο Λαμπόρντ, ο οποίος αργότερα το αγόρασε από τον Βέμπερ και το έβγαλε κρυφά από την Ιταλία. Σήμερα η «κεφαλή Λαμπόρντ» βρίσκεται στο Λούβρο.(..)

    (..) Στα μέσα Μαρτίου του 1688, οι Αθηναίοι με μεγάλη απελπισία και πολλούς θρήνους επιβιβάζονται στα βενετικά πλοία και εγκαταλείπουν την Αθήνα, παίρνοντας μαζί τους όσα κινητά μπορούν να μεταφέρουν. Άλλοι εγκαθίστανται στη Σαλαμίνα, άλλοι στην Αίγινα, άλλοι στην Πελοπόννησο και άλλοι στα Επτάνησα. Στις 4 Απριλίου ολοκληρώνεται η εκκένωση της Αθήνας. Το υλικό του πολέμου φορτώνεται στα πλοία, η στρατιά επιβιβάζεται και δίνεται το σύνθημα του απόπλου. Στις 8 Απριλίου ο Μοροζίνι εγκαταλείπει μια έρημη πόλη. Μετά από καταπληκτικούς θριάμβους τριών χρόνων, για πρώτη φορά εγκαταλείπει ένα κατακτημένο φρούριο.
    Έχει μόλις πεθάνει ο δόγης Μάρκο Ιουστινιάνι. Στις 8 Ιουλίου στην Αίγινα, ο Μοροζίνι παίρνει την είδηση της εκλογής του στο ανώτατο αξίωμα της Δημοκρατίας. Γίνεται η ενθρόνιση στην Αίγινα και ως δόγης πλέον ξεκινά για τη Χαλκίδα.
    Τον Σεπτέμβριο του 1688, κατά την πολιορκία της Χαλκίδας πεθαίνει ο Καίνιξμαρκ. Στο τέλος του χρόνου αρρωσταίνει ο Μοροζίνι και αναγκάζεται να επιστρέψει στη Βενετία. Πέντε χρόνια αργότερα, σε ηλικία εβδομήντα πέντε χρόνων, ξεκινάει για τρίτη και τελευταία φορά πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων. Αρρωσταίνει στην Κάρυστο και μεταφέρεται στο Ναύπλιο, όπου πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1694. Η σορός του ενταφιάζεται με μεγάλες τιμές στη Βενετία.
    Από στρατιωτικής πλευράς η εκστρατεία κατά των Αθηνών ήταν ένα ασήμαντο γεγονός, θα μείνει όμως για πάντα στην Ιστορία γιατί προκάλεσε την καταστροφή του μεγαλύτερου αριστουργήματος της κλασικής εποχής.
    Οι Βενετοί, βέβαια, είδαν τα πράγματα σύμφωνα με τη νοοτροπία της εποχής τους. Προσπάθησαν με φουρνέλα να καταστρέψουν την Ακρόπολη, χάρηκαν ιδιαίτερα όταν ανατινάχθηκε ο Παρθενών και ο στόχος επιτεύχθηκε, ο μόνος λόγος δε που δεν κατέστρεψαν τα μνημεία πριν εγκαταλείψουν την Αθήνα ήταν η έλλειψη χρόνου, εργατών και εργαλείων.(..)

  2. 21/02/2014 στο 14:09

    Η νέα Ρώμη , η ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία , έπεσε από την επέλαση των Φραγκογότθων σταυροφόρων το 1204 μχ και όχι από τους Ρωμαίους .. Οι Ρωμαίοι της δύσης εκείνη την εποχή ( αλλά και σήμερα ) ήταν υπόδουλοι των Φραγκικών οίκων που μισούσαν κάθε τι Ρωμαϊκό . Ως σφετεριστές της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καπηλεύτηκαν το όνομα της και την θρησκεία της και φυσικά τα στρέβλωσαν ..

    Η διαμάχη Προτεσταντών και Παπικών δεν μας αφορά , αυτοί είναι Φραγκογερμανοί και εμείς Ρωμαίοι , δηλαδή ΚΑΙ οι δύο είναι εχθροί μας .. και οι δύο τους θέλουν να μας αφανίσουν …

    Το πως επιβλήθηκαν οι Φραγκογερμανικοί οίκοι και το πως στρέβλωσαν την Χριστιανική Πίστη μετατρέποντάς της σε μία ακόμα Μιθραϊκή δοξασία ( αφού ως λαοί έχουν καταγωγή από την Ζωροαστρική – Μιθραϊκή Περσία και να μην ξεχνάμε πως οι οίκοι αυτοί έχουν πλήρη γνώση και συνείδηση της καταγωγής τους , αφού ονόμασαν μία από τις σημαντικότερες πόλεις τους Περσέπολη , η Περσέπολη στα αρχαία Περσικά , τα Φαρσί , λέγεται Παρς , Παρίσι ) , κατορθώνοντας με αυτόν τον τρόπο ο «Δαγών » ( ο θεός ψάρι της ανατολής ) , ο Πάπας με την τιάρα του Δαγών , να αποκτήσει σχεδόν ολοκληρωτική εξουσία επί της οικουμένης , περιγράφετε πολύ αναλυτικά εδώ :

    ht*p://www.greekorthodoxchurch.org/romaioi.html

    «ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ © Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης»

    Όσο για το ποιός είναι ο Πάπας πραγματικά και το τι συμβολίζει δείτε αυτό :

    ht*p://redskywarning.blogspot.gr/2013/02/blog-post_13.html

    Παπική Μίτρα και θεός Δαγών .

    Πίσω από όλους αυτούς είναι το Ιερατείο της Βαβυλώνας , ο αρχαίος εχθρός του δικού μας Ιερατείου , του Ιερατείου της Αττικής ..

    Το Ιερατείο της Βαβυλώνας αφού κατάφερε να αλώσει το Μωσαϊκό Ιερατείο με τον πράκτορα τους τον Έσδρα που αλλοίωσε τον Μωσαϊκό νόμο και δημιούργησε μια Βαβυλωνιακή Ιουδαία για να την χρησιμοποιήσουν οι Βαβυλώνιοι ως βάση ώστε να επιτεθούν και να καταστρέψουν και το Ιερατείο της Αιγύπτου ( και που όταν τελείωσε την δουλειά του ο Έσδρα επέστρεψε ξανά πίσω στην αυλή του Πέρση Βασιλιά όπου και υπηρετούσε από την αρχή πιστά ) και αφού κατάκτησαν και το Ιερατείο της Αιγύπτου μετά επιχείρησαν να επιτεθούν και στο Ιερατείο της Αττικής με τους Περσικούς πολέμους κατά της Ελλάδας , κάτι που φυσικά δεν το πέτυχαν τότε , αλλά το πέτυχαν πολύ αργότερα , το 1204 μΧ , όπου κατάφεραν να καταστρέψουν και να κατακτήσουν την νέα πρωτεύουσα , την Χριστιανική πρωτεύουσα , την Νέα Ρώμη , όπου εκεί τον έλεγχο μέχρι το 1204 τον είχε το Αττικό Ιερατείο .

    Μπορείτε να διαβάσετε εδώ στα σχόλια που ακολουθούν :

    ht*p://olympia.gr/2012/12/21/700-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B7-%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB/

    Το πως το Ιερατείο της Αττικής , οι Βουτάδες μέσω της Αθηναΐδας ( Αγία Ευδοκία , η Αυγούστα ) κατάφεραν να μετατρέψουν πνευματικά την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε μια Ελληνική Αυτοκρατορία ..

    Τέλος πάντων , η διαμάχη Προτεσταντών και Παπικών , που περιλαμβάνει και τα μάρμαρα της Ακρόπλης δεν μας αφορά , είναι μια μάχη εξουσίας μεταξύ Φραγκικών και Γοτθικών οίκων , για αυτούς τους οίκους η θρησκεία είναι το πρόσχημα και όχι η ουσία και όσο για τα μάρμαρα , να τα επιστρέψουν αμέσως ΟΛΑ πίσω και οι μεν και οι δε ..

    Εμείς ως Ρωμαίοι έχουμε το δικό μας πεπρωμένο να εκπληρώσουμε και ο καιρός της εκπλήρωσης του δικού μας πεπρωμένου δεν είναι μακριά ..

  3. 21/02/2014 στο 14:21

    Ο Έσδρας και το έργο του

    Τον Ξέρξη που δολοφονήθηκε από τους αξιωματούχους του τον διαδέχθηκε στις αρχές του 465 π.Χ. ο δευτερότοκος γιος του Αρταξέρξης Ι αφού δολοφόνησε τον μεγαλύτερο αδελφό του Δαρείο και τους συνωμότες που είχαν δολοφονήσει τον πατέρα του. [68] Η βασιλεία του Αρταξέρξη δεν ξεκίνησε με καλούς οιωνούς καθώς έπρεπε να αντιμετωπίσει την τρομερή ισχύ της Δηλιακής Συμμαχίας η οποία το 460 π.Χ. στράφηκε εναντίον του. Στόχος των Αθηναίων ήταν αρχικά η Κύπρος, όταν όμως ένας από τους γιους του Ψαμμήτιχου ο Ινάρως στασίασε και ενώθηκε με έναν άλλο επαναστάτη τον Αμυρταίο οι Αθηναίοι έσπευσαν να τους βοηθήσουν. Η Αίγυπτος εξεγέρθηκε και μια αθηναϊκή ναυτική επιδρομή στην Φοινίκη επιδείνωσε την κατάσταση για τους Πέρσες σε όλη την ακτή της Ανατολικής Μεσογείου[69].

    Η Ιουδαία δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει έξω από αυτό το κλίμα. Οι πύρινοι λόγοι ενός προφήτη που αποκαλούνταν Μαλαχίας αναζωπύρωναν το πνεύμα της εξέγερσης (460 /59 π.Χ.) [70] [71]. Η προσοχή του Αρταξέρξη στράφηκε τότε στην Ιουδαία. Ο Αρταξέρξης είχε στην αυλή του έναν ιδιαιτέρα σημαντικό Ιουδαίο τον Έσδρα. Ο Έσδρας ήταν σύμβουλος του Αρταξέρξη επί των θεμάτων που αφορούσαν την ιουδαϊκή κοινότητα και ταυτόχρονα αρχιερέας των Ιουδαίων που ζούσαν στην Βαβυλώνα. Με αυτήν την διπλή του ιδιότητα υπέβαλε ( σ,σ, υπέβαλε ή διατάχτηκε από τον Βασιλιά ?) στον βασιλιά των Περσών ένα σχέδιο που θα τερμάτιζε όλη αυτή την αναστάτωση[72].

    Ο Έσδρας θα πήγαινε στην Ιουδαία ως επίσημος απεσταλμένος του βασιλιά με αποστολή να διδάξει τον νόμο του Μωυσή που είχε καταγράψει ο ίδιος ( σ.σ. που είχε καταγράψει ο ίδιος ? Δηλαδή ο Έσδρας είναι παραφράσει τον Μωσαϊκό νόμο κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον του Βαβυλωνιακού Ιερατείου που και ο ίδιος υπηρετούσε ) . Ο καταγεγραμμένος από τον Έσδρα Μωσαϊκός νόμος θα καθόριζε από εδώ και στο εξής την συμπεριφορά των Ιουδαίων. Ταυτόχρονα ο Έσδρας αναλάμβανε την υποχρέωση να σέβεται εξ’ ίσου τον νομό του βασιλιά[73].( σ.σ. Δηλαδή από εκείνη την στιγμή και ύστερα έπαψε να υπάρχει αληθινή Ιουδαία με τον Αληθινό Μωσαϊκό Νόμο και υπήρχε ένα προτεκτοράτο των Βαβυλωνίων με ψευδή -Βαβυλωνιακή Θρησκεία )

    Αφού ο Έσδρας έλαβε τον επίσημο διορισμό του με βασιλικό διάταγμα[74] στο οποίο επίσης καθορίζονταν ένα πλήθος από λεπτομέρειες που αφορούσαν οικονομικά και αλλά ζητήματα ξεκίνησε μαζί με την συνοδεία του για την Ιουδαία (άνοιξη του 458 π.Χ.) [75]. Στην Ιερουσαλήμ έφτασε ύστερα από τα μέσα του καλοκαιριού. Τον Έσδρα υποδέχθηκε ο αρχιερέας και εκείνος του παρέδωσε τα βαρύτιμα δώρα του Πέρση βασιλέως αφού προηγουμένως τα ζύγισε ενώπιον του[76]. Ύστερα από δυο μήνες ο Έσδρας συγκέντρωσε το πλήθος και άρχισε την δημόσια ανάγνωση του Μωσαϊκού νόμου. Η ανάγνωση γίνονταν στην αρχαία εβραϊκή ενώ ακολουθούσε αμέσως μετάφραση στην αραμαϊκή επειδή το πλήθος δεν καταλάβαινε αυτήν την γλώσσα. Προφανώς ήδη υπήρχε ένα αντίγραφο του νόμου στην αραμαϊκή για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις. Η ανάγνωση συνεχίστηκε για αρκετό καιρό[77][78].

    Η συμβολή του έργου του Έσδρα ήταν τεράστια για την ιστορία του ιουδαϊσμού και ο ίδιος ονομάστηκε από τους συγχρόνους του δεύτερος ιδρυτής του ιουδαϊσμού καθώς αποτέλεσε τον εκφραστή μιας ξεχωριστής τάξης που γεννήθηκε τον καιρό της αιχμαλωσίας στην Βαβυλώνα της τάξης των Γραμματέων[79].( σ.σ. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι που καταφέρθηκε εναντίων τους ο Χριστός και που φυσικά στο τέλος τον σταύρωσαν ) Το μήνυμα του Έσδρα ήταν ότι για να σωθεί το ιουδαϊκό έθνος θα έπρεπε να εγκαταλείψει τις εθνικιστικές προσδοκίες, να συμφιλιωθεί με τους ξένους δυνάστες του να, συνδιαλλαγεί με την εκάστοτε πολιτική εξουσία και να θεωρεί ότι μόνο οι Ιουδαίοι αποτελούν τους θεματοφύλακες του θείου ηθικού νόμου. Το έργο του Έσδρα έδωσε ένα πολύ δυνατό χτύπημα στα εθνικιστικά κηρύγματα των προφητών[80].

    Ύστερα από την ανάγνωση του νόμου ήρθε η ώρα για την εφαρμογή του. Το βασικό πρόβλημα στην εφαρμογή του νόμου εντοπίστηκε αμέσως από κάποιον Αχόνιο ο οποίος επισήμανε στον Έσδρα ότι πολλοί Ιουδαίοι είχαν συνάψει γάμους με αλλοεθνείς γυναίκες[81]. Αρκετοί από αυτούς ήταν μέλη της ανώτερης ιουδαϊκής τάξης. Το θέμα ήταν πολύ σοβαρό καθώς ο Νόμος απαγόρευε τις επιμιξίες. Μια μεγάλη συγκέντρωση προαναγγέλθηκε ότι θα γίνονταν στην Ιερουσαλήμ στην οποία θα συμμετείχε ο αρχιερέας Ιωανάν και όλο το πλήθος, με την απειλή ότι οποίος δεν συμμετείχε σε αυτήν θα εκδιώκονταν από την κοινότητα[82][83].

    Η συγκέντρωση έγινε στα τέλη του 458 π.Χ. και αποφασίστηκε σ’ αυτήν ότι όσοι Ιουδαίοι είχαν παντρευτεί αλλοεθνείς γυναίκες έπρεπε να τις χωρίσουν. Η λεπτομερής εξέταση της κάθε περίπτωσης κράτησε μέχρι την άνοιξη του επομένου έτους. Κατόπιν ο Έσδρας αναχώρησε για την Βαβυλώνα. Αν και ο Νόμος όπως τον εισήγαγε ο Έσδρας έγινε δεκτός το πρόβλημα των μικτών γάμων δεν λύθηκε. Ορισμένοι μάλιστα επιφανείς Ιουδαίοι επικαλούνταν ιστορικά χωρία για να αντικρούσουν την άποψη του Έσδρα, όπως για παράδειγμα την παράδοση που αναφέρονταν στην μωαβίτισσα Ρουθ πρόγονο του Δαυίδ[84].

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%99%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82

  4. 21/02/2014 στο 14:38

    Οι σημερινοί Εβραίοι θα πρέπει να απαλλαχθούν το συντομότερο από το κομμάτι εκείνο του Βαβυλωνιακού Ιερατείου που παριστάνει το Ιουδαϊκό Ιερατείο , γιατί τους οδηγούν σε αφανισμό και νέο ολοκαύτωμα .. Θα πρέπει να επιστρέψουν στη ,ουσία του Μωσαϊκού νόμου και να αφήσουν την πλάνη του ψεύτικου νόμου που κατασκεύασε το Βαβυλωνιακό ιερατείο και διέδωσε ο πράκτορας τους ο Έσδρας ..

    Οι Βαβυλώνιοι , αφού κατέλαβαν με αυτό τον τρόπο όλα τα έθνη , μετά τα περιχαράκωσαν σε ψεύτικες δοξασίες ( μαζί και εμάς , ας μην ξεχνάμε πως το δικό μας αυτοκέφαλο το κατασκεύασαν οι Βαυαροί το 1836 ) για να στρέφεται το ένα εναντίον του άλλου και έτσι αυτό να διαιωνίζει την εξουσία του ..

    Ο Θεός είναι Ένας και είναι ο Μοναδικός Δημιουργός και Πατέρας ΟΛΩΝ των ανθρώπων , ακόμα και εκείνων που δεν πιστεύουν σε αυτόν .. Όλοι είμαστε αδέλφια , αφού όλοι έχουμε Τον ίδιο Πατέρα και επομένως έτσι πρέπει να λειτουργούμε , ως αδέλφια και να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να χωρίζει τα παιδιά Του Θεού με παραδοπιστίες .. Γιατί η πίστη που χωρίζει , είναι παραδόπιστη και αιρετική από την φύση της .. Εκπορεύεται από τον μισάνθρωπο δαίμονα που θέλει να καταστρέψει την Δημιουργία τα παιδιά Του Θεού να μισούν το ένα το άλλο ..

    «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.»


    Avinu Malkeinu – Our Father, Our King

  5. 21/02/2014 στο 15:08

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  1. 08/04/2016 στο 05:07

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s